Veranderende prioriteiten

ECN komt in een turbulente wereld terecht. Energie staat in het centrum van de maatschappelijke aandacht. Na de tweede oliecrisis van 1979 komt steenkool als de brandstof van de toekomst weer in beeld, maar dan wel veel schoner dan in het verleden. In korte tijd wordt een groot nationaal onderzoeksprogramma steenkool ingericht en ook ECN krijgt daar een deel van toegewezen.

Het moet o.a. de wervelbedverbranding voor toepassing van steenkool in de industrie onderzoeken. Maar deze toepassing blijkt niet te kunnen concurreren met het gebruik van aardgas en de wervelbedverbranding van steenkool verdwijnt uit de belangstelling. ECN richt zich daarna op het vergassen van steenkool, een activiteit die later de basis is geworden van het biomassa vergassingsonderzoek bij ECN.

Veel werk steekt ECN in de jaren ’80 in de ontwikkeling van de brandstofcel. In het buitenland lijkt de ontwikkeling van de brandstofcel heel hard te gaan en ook Nederland wil daaraan meedoen. Opnieuw bestaat de hoop op ontwikkeling van een technologie waarmee Nederland een eigen energie-industrie kan opbouwen. ECN is de spin in het web van deze research, waarbij de materiaalkennis opgedaan in het nucleaire onderzoek een belangrijke schakel blijkt. Maar uiteindelijk blijken de marktperspectieven niet voldoende en de grote industriële ambities moeten worden bijgesteld. Inmiddels heeft ECN zich ontwikkeld tot een internationaal vooraanstaand kenniscentrum op het gebied van de brandstofceltechnologie.

Een ander zwaartepunt is het zonne-energieprogramma dat eind jaren 80 bij ECN ter hand is genomen. In dit programma wordt inmiddels samengewerkt met alle grote wereldspelers op dit gebied.