Vraag en aanbod in emissiehandel na 2012

Het potentieel voor CO2-beperking via duurzame projecten in ontwikkelingslanden is kleiner dan algemeen wordt aangenomen. Waarschijnlijk is het wel voldoende om de industrielanden in staat te stellen hun CO2-doelstellingen te helpen bereiken. Dit is de conclusie uit een door ECN geleid onderzoek naar ontwikkelingen en verwachtingen in de internationale handel in broeikasgassen. Het rapport ?An assessment of carbon credit supply after 2012? biedt veel informatie over onderwerpen die bij de VN-klimaatconferentie COP13 op Bali een rol gaan spelen.

Recente afspraken over de beperking van broeikasgassen voor de Europese Unie, stellen dat in 2020 een reductie van 20 tot 30 procent bereikt moet zijn ten opzichte van de situatie in 1990. ?Er zijn diverse mogelijkheden om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen?, zegt Stefan Bakker, klimaatbeleidonderzoeker bij ECN. ?In eigen land kunnen we CO2 reduceren door energiebesparing in industrie, vervoer en gebouwen, hernieuwbare energie en CO2-opslag, et cetera?.

Verbeterde bussystemen in ontwikkelingslanden kunnen zowel
CO2-credits genereren als bijdragen aan duurzame ontwikkeling.
^{Foto: Arief Darmawan (Jayasan Pelangi Indonesia)}

Mogelijkheden van CDM
Een andere belangrijke mogelijkheid is het Clean Development Mechanism (CDM), waarbij industrielanden ?credits? kunnen verwerven door duurzame emissie reducerende projecten te realiseren in ontwikkelingslanden. Het ministerie van VROM heeft opdracht gegeven voor een onderzoek naar de mogelijkheden van en ontwikkelingen in de handel in CO2-emissie na 2012. Met ECN als projectleider hebben Ecofys, Point Carbon en vier onderzoeksinstituten in China, India en Brazili? en Senegal de verwachtingen op dit gebied onderzocht. ?Veel hangt af van de politieke besluiten die de komende jaren op dit gebied genomen gaan worden? verklaart Stefan. Hiermee wordt een start gemaakt op de komende klimaatconferentie die van 3 tot 14 december wordt gehouden op Bali.

Ondanks de onzekerheden voorspelt het rapport dat er geen krapte verwacht wordt tot 2020. De potenti?le mogelijkheden voor broeikasgasreductie in ontwikkelingslanden zijn technisch gezien groot, zoals ook aangetoond in eerdere studies. Maar de hoeveelheid die gerealiseerd kan worden via CDM hangt af van besluiten over welke vormen van besparing meetellen. ?Telt het vermijden van ontbossing mee, welke criteria gaan gelden en hoe snel worden nieuwe technologie?n ge?mplementeerd? Dergelijke factoren gaan bepalen hoeveel er werkelijk mogelijk is. Afvang en opslag van CO2 wordt tot 2020 niet als een belangrijke factor gezien omdat de technologie nog in een demonstratiestadium is. Energiesparing gaat waarschijnlijk wel een grote rol spelen.

Als we die onzekerheden in de vergelijking meenemen schatten we de mogelijkheden voor CDM-projecten significant hoger in dan de vraag naar reductie binnen de EU tot 2020?. Mochten andere landen en met name de Verenigde Staten ook reductieverplichtingen op zich nemen, dan kunnen de CDM-mogelijkheden te beperkt worden. Als dat het geval wordt, kunnen andere CO2-credits een rol gaan spelen. Vooral door Internationale Emissie Handel, waarbij landen met een overschot aan emissierechten kunnen verkopen aan landen met een tekort.

Informatie:
Het rapport ?An assessment of the carbon credit supply after 2012?, door o.a. Stefan Bakker en Tjasa Bole van ECN verscheen 30 november.

Contact:
Stefan Bakker
ECN Beleidsstudies
Telefoon: 0224 564021
Email: bakker@remove-this-part-ecn.nl